• Gitte Briffa

Over mijn deelname aan familieopstellingen

Updated: Mar 27

Wauw! Familieopstellingen. Telkens ik dit magisch schouwspel mag meemaken verwonder ik me over hoe het leven loopt. 
De laatste tijd heb ik wat familieopstellingen als representant meegemaakt. Vandaag deed ik een opstelling over mijn eigen vraag. Ik vind het spannend om te zeggen, maar ik heb inmiddels vier opstellingen gehad over een paar jaar heen. Ik zie dat ze steeds over hetzelfde thema gaan, maar wel telkens een stapje verder. Het thema is de spagaat die ik voel tussen enerzijds mijn loyaliteit naar mijn ouders toe en anderzijds hoe anders ik het wil doen in mijn leven. De eerste opstelling ging over uit huis gaan. Een paar maanden na deze opstelling ben ik ook daadwerkelijk uit huis gegaan. Wat ik heel heftig vond, want ik wilde er zijn voor mijn vader, en mijn familie meer bepaald. Mijn geliefde en mijn hart lonkten om te verhuizen naar Nederland en dus België achter te laten. Ik vond het super egoïstisch van me. Auwch.. het doet pijn wanneer ik eraan terug denk. Maar oh, wat voel ik me nog steeds goed in Nederland. Door de opstelling kon ik deze moeilijke keuze maken! De opstelling erna ging over de pijn van mijn vader loslaten. Mijn vader is als intellectueel en wandelende encyclopedie als Wc-poetser en magazijnier ingezet toen die meer dan dertig jaar geleden als Maltezer naar België verhuisde. Ik voel zijn pijn en ook soms woede. Hoe komt het dat mensen hun talenten niet ten volle worden ingezet en immigranten zich miserabel moeten voelen? Gewoon omdat ze niet een geldig diploma hebben?! Symbolisch heb ik deze pijn weer aan hem gegeven, waardoor ik meer ademruimte voelde. Ik wil het anders doen. Ik wil mijn talenten ten volle inzetten in de wereld en mijn waarde voelen. De derde opstelling ging over het waarom van mijn burn-out. Ik heb toen mijn moederlijn opgesteld. Ik zag toen dat alle vrouwen in mijn lijn los van elkaar staan. Elkaar niet aankijken. Heel hard werkten en hard moesten bikkelen om te kunnen blijven leven. Ik heb toen bewust gezien dat me kapot werken en het 'alleen doen' echt niet meer mijn ding is. Ik wil het samen doen en rusten. Het leven mag ook ontspannen zijn! De vierde opstelling had ik vandaag. Ik stelde de vraag: Ik wil weten wat me tegenhoudt om te ondernemen. Het ding is namelijk dat ik nogal groteske ideeën heb à la Elon Musk.. maar ik kom niet in de actie. Ik heb een talent om bij maatschappelijke en ecologische problemen meteen een duurzame oplossing te bedenken. Ik voel heel veel vreugde en enthousiasme als ik iets nieuws bedenk, maar ik voel ook wel schaamte waardoor mijn ondernemerszin verdwijnt. Als ik een idee heb als een kledingbibliotheek of een CO2-vrij vliegtuig dan voel ik me eerst super sprankelend om daarna allerlei beperkende gedachten op mezelf af te vuren als:
- Wie ben ik om dit te doe?
- Ik kom 'maar' uit een arbeidersgezin
- Ik kom uit een arm milieu
- Ik moet met mijn voeten op de grond blijven staan
- Ik ben naïef en idealistisch
- Dit is nog nooit eerder gecreëerd. Niemand zit hierop te wachten
- En als laatste nog: ik heb geen kapitaal en niet genoeg energie hier voor! Elk gigantisch idee van me is hier al aan ten gronde gegaan.
Hoe komt het toch dat ik me zo getrokken voel om dan toch deze weg van groteske ideeën te volgen? 
Omdat het mijn hart doet zingen! Ik zou elke dag met veel energie werken! Ik verlang naar impact maken. Meer duurzaamheid en verbinding te brengen in de wereld. En niet onbelangrijk, de dingen die ik als kind bedacht had (zoals: Airbnb, de winkel zonder vuilnis, ecohuizen, etc.) bestaan allemaal vandaag... Ik ben gewoon wat voor op de trends. Het voelt pijnlijk om een idee dat ik door inertie niet heb uitgevoerd door een ander tot een succes te zien brengen. Begrijp me niet verkeerd, ik houd van innovatieve concepten die door andere bedacht worden. Ik voel alleen frustratie dat ik mijn talenten niet kan inzetten. Die frustratie geeft me brandstof om nu wel in actie te komen met mijn andere ideeën. De opsomming van de beperkende gedachten van hierboven zijn die dingen die me tegenhouden. Ik houd mezelf tegen door woorden die ik als kind gehoord heb, maar ook omdat ik de pijn voel van mijn ouders die niet vol hun droom mochten leven. Dat steekt en geeft me een schuldgevoel. Gelukkig is er ook een tweede deel van de opstelling waar je dan gaat kijken naar een nieuwe weg. En die is er al. Dat is de weg van mijn innerlijke stem. Die weet waar ik voor sta. Daar hoort bij dat ik voor mijn waarheid ga staan, mezelf inbreng en dus niet wegcijfer. Dat ik moet omarmen dat ik raar ben. En dus niet altijd pleasend en meegaand ben. Dat er het gevaar is om als intens bestempeld te worden omdat ik zo van diepte, waarheid en vreugde houd. Het is belangrijk om mezelf te eren als ik mijn eigen leven wil leiden. Super spannend! Want dan zullen er ook mensen zijn die me niet meer leuk vinden. En wat please ik toch graag! Ik ben benieuwd hoe dit nieuwe inzicht het balletje weer gaat laten rollen in mijn leven en of ik meer durf te gaan staan voor mijn grootse ideeën! Heb jij al eens een opstelling gedaan?
Ik ben benieuwd naar jouw inzichten! Ik neem de laatste tijd vaak deel aan familieopstellingen. Ik sta steeds verwonderd over het proces en wat het allemaal in beweging zet. Als je vaak tegen een bepaalde dynamiek aanloopt, is dit een mooie methodiek om hier helderheid in te brengen.



#change #anxiety